.

این آخرین پست است

kohanmehr — Tue, 01 Mar 2011 17:09:00 GMT

سلام دوستان و عزیزان ارجمند

روزی که در بلاگفا حاضر شدم و اعلام حضورم را با نوشتن یک شعر کوتاه اعلام کردم تا امروز که 5 سالی از آن تاریخ می گذرد فراز و نشیب هایی پیش روی این روزهایم را هر از گاهی در این مجال مجازی با شما شریک شدم.

در واپسین روزهای سال 1389 با امید به پخته شدن و تفکیک موضوعاتی که در رسانه اینترنتی خودم پرداخته ام قصد آن را دارم تا وب سایتی را با همین مضامین به زودی راه اندازی کنم. از کلیه دوستانم تقاضا دارم پیشنهاد های خود را برای اعمال در نسخه جدید از من دریغ نکنند.

از این پس در www.kohanmehr.ir پذیرای شما هستم

این جایزه تقدیم شما

kohanmehr — Tue, 01 Feb 2011 04:55:00 GMT

روز گذشته در سومین سوگواره بین المللی وبلاگنویسان جزء برگزیدگان این جشنواره شناخته شدم. تصاویر محرم و عاشورای امسال در فتوبلاگم دلیل این انتخاب داوران بود. جزئیات خبر و تصاویر مرتبط را در ادامه مطلب مشاهده فرمائید.

کافه وصال

kohanmehr — Wed, 26 Jan 2011 05:51:00 GMT

نگاه اول

از خیابان سرد و نیمه شلوغ می گذشتیم. یک ساعت از پیاده رویمان سپری شده بود و تا میدان و خداحافظی چیزی نمانده بود.

درباره کار حرف می زدیم و من دست هایم را توی جیبم کرده بودم و قدم های بلند و آرام بر می داشتم. از زیرنور یک مغازه رد شدیم که نو بودن ویترینش توجهم را جلب کرد، از پشت شانه های دوستم نگاهی انداختم . مغازه یک شیرینی فروشی یا کافه قنادی بود و ...نگاه عابرانه ام خشک حضورش شد!

آمده بودم کنار صندوق به همکارش چیزی بگوید که نگاهش به بیرون افتاد و با نگاه من گره خورد. همه اینها چند ثانیه بیشتر جان نداشت و من با تصویری از دختری با چشمانی سحرآمیز، موهایی روشن و بلندبالا، مجذوب این لحظه ها بودم که با درد آرنج دوستم به خودم آمدم: می شنوی چی می گم؟

تا میدان چند بار ایستادم و به عقب نگاه کردم شاید از محل کارش بیرون بیاید و دنبالم بگردد!

حتی اعتراف هم کردم: ببین من یه فرشته دیدم!

ادامه داستانک

این یک نقد فیلم نیست

kohanmehr — Wed, 19 Jan 2011 03:31:00 GMT

نمی دانم تا به حال لذت نشستن در سینمای خالی را تجربه کرده ای یا نه؟

متاسفم که باید کوتاه بنویسم چون می گویند حوصله خوانندگان روز به روز کمتر می شود، پس من هم ناچارم کوتاه کوتاه بگویم شاید در حد همان تیتر یک مطلب و البته چون مطالبم زیاد و به هم تنیده است تیتر ها را پشت سر هم بیاورم!

1- دیروز لذت نشستن با یک دوست را در سینمایی خالی تجربه کردیم.

2- تحملم را برای دیدن بدترین فیلم طول عمرم آن هم از نوع ایرانی کودکانه و تخیلی کپی شده سنجیدم و تا انتها در سینما ماندم.

3- برای خرید بلیط 3000 تومانی توجیه هایی ساختم از جمله اینکه بیرون هوا سرد بود و همین جا نشستن غنیمت!!

4- از اینکه توانستم 48 سوتی از این فیلم - فقط در حوزه کارگردانی- بگیرم به خودم بالیدم.

چهارمین جشنواره

kohanmehr — Mon, 17 Jan 2011 19:05:21 GMT

جشنواره دیروز به پایان رسید و امروز برای مستند سازی برخی اخبار را به پیوست ارائه می کنم.

تولید کتاب و نشریه روزانه جشنواره را بر عهده داشتم که فایل انها را به صورت pdf خواهم گذاشت.

رئیس جمهور خودروی شخصی اش را برای نیازمندان به حراج گذاشت

kohanmehr — Tue, 04 Jan 2011 04:50:00 GMT

سايت "ثبت‌نام در حراج بين‌المللي خيريه اتومبيل رئيس جمهور " براي كمك به احداث مسكن معلولان و مددجويان رونمايي شد.

با راه‌اندازي اين سايت، افراد در داخل و خارج از كشور مي‌توانند با ثبت‌نام در حراج خيريه بين‌المللي اتومبيل شخصي رئيس‌جمهور شركت كنند.

اين سايت به مدت يك ماه براي ثبت‌نام افراد در داخل و خارج از كشور باز خواهد بود و بعد از يك ماه، بالاترين قيمت‌ها در حراج حضوري شركت خواهند كرد.

سايت به 4 زبان فارسي، عربي، فرانسه و انگليسي طراحي شده است و مبلغ ثبت‌نام در اين سايت براي افراد داخل كشور 50 هزار تومان و براي افراد خارج از كشور 50 يورو است

به گفته مسئولان سازمان بهزیستی کشور اين حركت نمادين رئيس‌جمهور منجر به تشويق خيرين شده است به طوري كه نيكوكاران در چند ماه گذشته كمك‌هاي قابل توجهي را در امر ساخت مسكن به معلولان و مددجويان كرده‌اند.

خودروي دکتر محمود احمدی نژاد؛ پژو 504 به رنگ سفيد و به مدل 1977 ميلادي است.

طراحی و اجرای محتوای این سایت و پیگیری های این حراج منحصرا در اداره کل روابط عمومی و امور بین الملل سازمان بهزیستی انجام گرفته است.

حاشیه های این حراج را در ادامه بخوانید

اگر خجالت نمی کشید

kohanmehr — Mon, 27 Dec 2010 06:34:00 GMT

جدی و با اراده آمده بود اما نفهمید کی آمده و اینجا نشسته. چند دقیقه قبل تنش داغ شده بود وقتی تابلوی مطب را دید و وارد راه پله ها شد و نوبت گرفت. شاید فکر می کرد باید مثل گاهی از اوقات زندگیش بزند به سیم آخر.

منشی صدایش کرد که داخل برود. خانمی جوان روبرویش بود که انگار همه چیز را به هم ریخت. همان نگاه اول را هم از او دزدید. به دکور و فرش خیره شد اما بعد از احوال پرسی و سوال های همیشگی یک مشاور، به او نگاه کرد اما نه به چشم هایش...

سوال ها معلوم بود و جواب او هم واضح اگرچه کمی طول کشید تا به این جمله برسد:من از ابراز علاقه به کسی که دوستش دارم خجالت می کشم و به همین دلیل دچار افسردگی شدم سرکار خانم!

بانوی شیک پوش قلم را در دستانش جا به جا می کند و با سوالهای باقی مانده ی اینجور پرونده ها البته لبخندی قریب و آشنا را هم چاشنی می کند.

رنگ قرمز شالش تمرکز بیمار این دقایق را بر هم زده است. لیوان آب را پر می کند و از خانواده اش بیشتر می گوید.

سوال تابو پرسیده می شود:حالا این خانم که به او علاقه دارید، اسمش چیه؟چطور با او آشنا شدین؟ چند ...؟

سکوت می کند طوری که خانم جوان مجبور می شود با نگاهی متعجب دوباره بپرسد ولی فایده ای ندارد. مشاور به جلو خم می شود و آرام نجوا می کند: آقا چیزی هست که بخواهید بگویید؟

مرد جوان به عبارت دقایقی قبل مشاور فکر می کند: هیچ عشق یک طرفه ای دوام ندارد.

رنگش بر می گردد و با صدای شکسته در گلو می گوید:من کسی را ندارم

مشاور در سر جایش جابجا می شود ، دهانش به سوال باز می شود که مرد دوباره ادامه می دهد:

خجالت می کشیدم که بگویم کسی نیست... شاید کمکم نمی کردید.

دقایقی بعد او این مطب اتفاقی را ترک می کند، با دقایقی مکث روبروی تابلوی آن.همانجایی که دو ساعت قبل در افکارش به آن بر خورد و دل به دریا زد و ...

زیر لب می گوید: خجالت کشیدم بگویم شما ...

مرد در بین ماشینهای خیابان شلوغ گم می شود.

خانم مشاور پشت پنجره به مردی فکر می کرد که امروز دیده بود و فکر کرد اگر خجالتی نبود، می شد ...

تصویر/ ظهر عاشورا

kohanmehr — Fri, 17 Dec 2010 21:07:00 GMT

عکس های زیادی گرفته ام که به چند منظور بود. دو گزارش تصویری در فتو بلاگم موجود است اما باقی را هم اضافه می کنم. معلولان، کودکان و تعزیه سوژه های اصلی تصاویرم در ماه محرم ۱۴۳۲ بودند.

این روزهای آقای بازیگر

kohanmehr — Thu, 09 Dec 2010 17:30:00 GMT

این روز ها آقای بازیگر دوران سالخوردگی را می گذراند... همین چند شب پیش در مراسم اختتامیه جشنواره فیلم معلولان- آوا -به سختی تمام دقایق اهدای جوائز را سرپا ایستاد. اما همچنان در ذهنش افکاری جدی نقش بسته است او پشت تریبون رفت و از علاقه اش برای پیگیری تئاتر معلولان گفت.آقای بازیگر که این روز ها ...

(...) دوستت داشتم!

kohanmehr — Sun, 28 Nov 2010 04:48:00 GMT

حالا دیگر 37 ساله شده و هیچ اثری از آن تکیده گی و مهجوریت دوازده سال پیش در او نیست. موهای روی گوش هایش و چند ده تارموی روی سرش سفید شده است. پیراهن سفید براقی به تن کرده و کراواتی هم رنگ تودوزی صندلی ها بر سینه دارد . دست هایش حلقه روی فرمان شده ، همان دست ها با رگ های برجسته و پوستی لطیف اینبار فربه تر و کمی کدر تر به علاوه یک حلقه نیم نقره و طلایی زیبا که دست چپش را بیشتر نشان می دهد.

رانندگی می کند و صدای ملایم خواننده فرانسوی و عطر و طراوت خنک هوای داخل ماشین او را به وجد آورده است. پشت چراغ که می رسد صدای پدر از خود بیرونش می آورد. مرسدس نقره ای یک مسافر پیر هم دارد. پدر هنوز هم خوش لباس است. اگرچه تکیده، خسته و البته درهم تنیده تر ، اما همچنان صلابت دارد. صورتش را تقویم این سال ها بیشتر خط کشیده و چشم هایش دیگر پشت شیشه های یک فریم نقره ای مطالعه ،مهمان دائمی شده اند.

می گوید: راستی رفته بودم خانه احمد خاله اینها از اونجا مهرداد زنگ زد و حال و احوال پرسی کرد و گفت حاجی درویش...

هنوز همه چیز مثل قبل بود؛ او می گفت و راننده نمی شنید. تازه غرق ادامه رویا شده بود و کمی هم همزمان به گل سرخ های دختری سیه چرده که مقابل چشم هایش بین شیشه های ماشین ها تاب می خورد، نظر داشت که یک جمله مثل تیغ بدنش را مثله کرد.