همه فقط در این روزها شاید یادشان باشد که به شما کلی تبریک بگوید و مقامتان را گرامی بدارند اما شاید یک همکار بتواند خسته نباشیدی خشک و خالی اما از صمیم قلب تقدیمتان کند.

سخت ترین شغل دنیا وقتی با بد قولی ها،استرس ناشی از فشارهای چند جانبه درون و برون سازمانی،عدم امنیت شغلی و بی مهری مدیران همراه باشد شاید آن زمان است که جلوه های صبر و تحمل عاشقان هیجان و پیش تازان چه و چرایی بیشتر مشخص شود.

خبرنگار واژه ای دوست داشتنی است برای هرآنکه به باهم و برای هم بودن احترام می گذارد. فارغ از اعتقاد ، گرایش و زبان. اگر به پیمان نامه های اخلاقی و اعتقادی و تخصصی پایبند باشد ،شاید بتوان امید داشت که این روزهایمان در آیینه خبرنگاران متعهد بازتابی شفاف برای امروز و فردا داشته باشد تا همگان بدانند و آگهان عبرت بگیرند از آنچه شده و باید باشد.

در خبرها آمده بود که قرار است رئیس محترم جمهوری به خبرنگاران و اصحاب رسانه هدیه ای بدهد. با تشکر از ایشان و توجه این مجموعه به این قشر ،دوست دارم اشاره کنم به حقوق خانواده های شهدای رسانه از جمله شهدای پرواز c130 و همینطور وضعیت بیمه و تشکل صنفی نداشته ای که مطبوعاتی های ایران از هردوی آنها رنج می برند. از نظام پاسخگویی دستگاه های دولتی و جریان دست رسی آزاد به اطلاعات، از حمایت های حقوقی از خبرنگاران و از وضعیت ورود موقت برخی افراد کم دانش به بدنه مطبوعات.

در ظاهر همه چیز صحیح است: انجمن صنفی داریم - دو تا هم هست- بیمه وجود دارد برای خبرنگاران ثابت نشریات دولتی ولی بهتر که نگاه می کنیم....

از ما که گذشت چراکه پس از 8 سال کار پیوسته مطبوعاتی آن را به شغل دوم بدل کردم - ولی هیچگاه رهایش نمی کنم- و بیمه ام را در غالبی دیگر آنهم ظرف همین چند ماه اخیر برقرار کردم. ای کاش برای جوان هایی که سیل وار وارد می شنود کسی فکر کند.

حرف و حدیث زیاد است و مجال و جایگاهش اینجا نیست.

کاش منشور اخلاقی خبرنگاران آنگونه باشد که نشنویم خبرنگاران فلان حوزه هر برنامه را برای گرفتند سکه و سله می روند و خبرنگاران حوزه ای دیگر در پله های وزارت کار پیگیر حقوق پایمال شده سالهای پیش خود هستند.

امیدوارم طرح های روزنامه نگاری در ایران نیز هر روز با تحول شگرف همراه باشد و دل هیچ خبرنگاری مکدر نباشد.آمین