این روز ها همه در تب و تاب وقایعی هستند که مخالف یا موافق هر شخص و گروهی را درگیر و گاه متاثر می کند. در بلاگ کاریز دوست خوبمان شعری جالب را نوشته که دوست داشتم آن را اینجا بگذارم:

این حس من است درباره‌ی حکایت دردناک این روزها. کاره‌ای نیستم تا کاری کنم. کاری را کردم که از دستم برمی‌آمد.

برای  مردمم و وطنم که ابرهای نامهربانی، آسمان صاف و آبی آن را  اندکی پوشانده است

به پاس حرمت هم، کینه را غلاف کنیم

برادریم مبادا که اختلاف کنیم

 شما که دعوی ایمان و عاشقی دارید

برای زیستنی پاک ائتلاف کنیم

 شکسته‌ایم حریم صفا و رأفت را

به جرم خویش کنون باید اعتراف کنیم

 چنان بگیر که فریاد و خشم حق شماست

ولی به خاطر خلق از حق انصراف کنیم

 برادرانه به نیروی نرم صبر و صلاة

به زیر نام خداوند، اعتکاف کنیم

 میان بارش باران بینهم رحماء

خوشا اگر دل خود را زلال و صاف کنیم

 مبادمان فراموش قصه‌ی سیمرغ

پرنده‌های وطن رو به سوی قاف کنیم

 تمام ترس من این است، فتنه چیره شود

و بین غائله‌ها گم سر کلاف کنیم

 من از شما همه کوچک‌ترم، ببخشایید

سزا نبود سخن را چنین گزاف کنیم

 ***

 خدا درون دل ماست؛ خانه پس ز چه‌روست؟

ـ بهانه‌ای که به جزخویش را طواف کنیم!

پس این سالها

از پس و پیش تمام نام ها

از سایه ها بیرون کشیده شدی

و گذراندی اندک اندک هنوزت را

به رنجنامه های این روزهایم

بازگشتی  شاید و حتی...

و من را به لبخندی مهمان کردی

تو هنوز همانطور قابل ستایشی

بی آرایش، سرخ تر از خون

سبز تر از عشق و چون ماه ، ماه!

دوستت دارم را از من بپذیر

کسی که هیچگاه شانه هایت را نداشتم...

نمی خواهمت لیلی مدیون دیوانگی

برو دور شو شاید کنم

فراموش، درد این ویرانگی

من همبستر رنگهای شادم

تو گر می شناسیش، پیشم بیا

اگر خاطره داری و عاشقی

به نرد شقایق ،به کیشم بیا

شنیدی اگر قصه کاوه را

نه مزدور عشقم، نه محتاج تو

همه جان و جانان اگر دزدیم

نه در بنده واژه نه همسان تو

اگر بودنت بودنم بود و بس

شوم بنده ات ختم کلام

بدان راه عشاق از تو جداست

برو دام بر دیگری نه وسلام

مي ترسي اين آخر سري ميراث تو غم شه

مي شه بگي تو فاصله از آدما چي هست

مي خواي بدوني راه عشق واسه تو كي بست؟