دوست داشتم به امید تو حرف هایم را بلند تر از همه در فضای شعار های راست و دروغ این روزها فریاد می کردم و وقتی صدایم می گرفت تو بودی که جرعه آبی و لبخندی هدیه ام می کردی تا انرژی بگیرم و پاهای بی حسم را که نمی دانند جان دارند یا نه را نادیده بگیرم.

دوست داشتم تو هم مثل تمام  کسانی که این روز ها در کنار برادرانم گرما و سختی می کشند بودی تا من محافظت بودم. به هر بهانه احوالت را می پرسیدم ،لحظه به لحظه یاد این ایام را با چشم هایم ثبت کنم. لبخند هایت را و شور امیدت را...

و وقتی زشتی حماقت های آنها را می بینم. به زیبایی های بیشمارت دل بسپارم و ذوقی کودکانه تمام وجودم را به لرزه بیاندازد.

دوست داشتم بودی چون دوستت دارم و دوستت دارم و دوستت دارم چون دوست داشتنی هستی بیشتر از قبل. حتی اگر همه بگویند نباید داشته باشم چون دیگر نیستی!

حتی اگر بگویند؛دوستانه،دستوری،طبیبانه و یا هر جور دیگری بگویند.

من هوای بودنت را دارم. به امید تو که برایم هویت،عزت و آرامشی، می روم تا رای بدهم و از این بابت سرشار از غرورم.

خوشحالم چرا که همراهمی مانند تمام سختی ها و دردها . تو در نظر و نیاز و ناز خریدن های شاعرانه ام هستی.

می گویند نیستی و این حماقت من را دوباره به رخم می کشند اما من به جبران سکوتم این بار فریاد زدم و از ایران تو شروع کردم از پرچمت و از عشقمان. تو که می دانم " کاش دوستم داشته باشی اینکم حتی"

نمی خواهمت لیلی مدیون دیوانگی

برو دور شو شاید کنم

فراموش، درد این ویرانگی

من همبستر رنگهای شادم

تو گر می شناسیش، پیشم بیا

اگر خاطره داری و عاشقی

به نرد شقایق ،به کیشم بیا

شنیدی اگر قصه کاوه را

نه مزدور عشقم، نه محتاج تو

همه جان و جانان اگر دزدیم

نه در بنده واژه نه همسان تو

اگر بودنت بودنم بود و بس

شوم بنده ات ختم کلام

بدان راه عشاق از تو جداست

برو دام بر دیگری نه وسلام