جایی که هر صبح گاه اش خاطره انگیز بود و ظهر های داغش به شوخی و شادی تمام می شد به رژه و قدم آهسته با سلاح هایی شاید ده سال بزرگ تر از خودمان و در لباس هایی به نام وطن.. اینجا میدان است و این میل پرچمی که همه ما حداقل یک بار به دور آن دویده ایم!!
ادامه مطلب
+ نوشته شده در87/05/29ساعت 20:7 توسط کاوه کهن |